Sevginin Öyküsü,

*SıLaGüL*

Well-Known Member
Katılım
13 Ocak 2012
Mesajlar
4,000
Tepkime puanı
133
Puanları
63


Öyle hoyrattı ki sevgiyi kullanırken... Hiç bitmeyecek sandı, savurganlıkla, dikkatsizce kullandı sevgiyi. Sonsuz sevgi bulduğunu sanıyor, "Ne yapsam bitmez" diyordu. Vurdu, kırdı, canını acıttı. Yaprak yaprak döküldü sevgi, damla damla ağladı. Kimse görmedi.

Her gün biraz daha azaldı. Her verdiği damlada biraz daha tükendi. Damla verdi çünkü korktu sevgi. Bu kadar acımasızca harcandığını görünce korktu. Damla damla verdi ki, çabuk tükenmesin diye. Özünde o damlalar kocaman okyanuslar oluşturuyordu aslında. Kimse bilemedi bunu.

Kimseye söyleyemedi ne kadar çok olduğunu. Küçücük güzelliklerle aslında kat be kat arttığını. Giden her damlanın yerine yüzlerce damla eklediğini söyleyemedi. Korktu...

Eklenmeyince artık üzerine, varlığını arttıracak minicik güzellikleri de bulamayınca tükenmeye başladı. Bir tek sevgi biliyordu bitmek üzere olduğunu. Söylemedi kimselere. Artık o da bitmek istiyordu zaten. Yorulmuştu dayanmaya çalışmaktan.

Verecek son damlası kaldığında; içinde başaramamanın acısı, dudaklarında yorgun bir gülümseme bırakıverdi sımsıkı tutunduğu yüreğin ellerini. Tek bir damla gözyaşı olarak aktı gitti sonsuzluğa...


 
Moderatör tarafında düzenlendi:

DEN!Z

VİP ÜYE
Katılım
12 Tem 2014
Mesajlar
0
Tepkime puanı
526
Puanları
0
Yaş
101
KONU GÜNCELLENDİ
 

Üst